EenTweeTien

Dit verhaal gaat over de groepsvorming van de klas die meedoet aan Digital Media Production. De leraar van deze minor wil met een experimentele lesmethode de klas motiveren om met elkaar ‘te broeden’ over een product en daarin een organisatie opstellen, waarin ieder zijn/haar eigen leermotieven kan ontplooien. Nu nog maar eens zien of dit wel een geslaagde manier van werken is, of dat iedereen in de klas zijn tijd aan het verdoen is.

Het is twaalf uur. De workshop had al lang moeten beginnen, maar buiten zijn de werklieden van de gemeente bezig met het leggen van de glasvezel kabel die het internet zogenaamd sneller moeten doen laten gaan.

Stilletjes ben ik wat aan het surfen op internet en af en toe weer wat rond aan het lopen door de grote zaal. Teleurgesteld pak ik de bezem en begin wat te vegen. De werklieden buiten beginnen de grond aan te stampen en het gat voor de deur weer dicht te gooien.

Plotseling krijg ik een berichtje, email van Guido komt binnen op de denkbeeldentuin. “Excuses…” is een van de woorden die ik lees, zelfs hij komt niet opdagen. Allemaal gedachten komen in mijn hoofd, heb ik iets gemist? Wie zouden er komen? Zou er überhaupt nog iemand komen?

Niemand komt, en onderhand is het vegen een bezigheid geworden. Gelukkig komt die ene groepsgenoot ook nog even langs na aandringen via de telefoon en helpt hij me ook even mee met ‘de grote schoonmaak’. Onderhand is het alweer een uur en is het weer stil. Ik ga weer terug naar mijn laptop en zet een rustig muziekje op, Andy McKee, ja.. die is wel chill.

Maandagmorgen, weer twaalf uur. Guido staat buiten te roken en mijn groepsgenoot zit al binnen. Guido had al aangegeven dat hij met ons wou spreken over de workshop die jammerlijk mislukt was afgelopen vrijdag. Inhoudelijk dus uitgelegd dat ik het wou hebben over het concept: het verhaal. Waarom vertellen we namelijk verhalen? Waarom luisteren we naar elkaar en wat is het nut ervan? Natuurlijk zijn er allemaal wetenschappelijke uitleggingen ervan, maar zoals ik het zie zijn verhalen meer dan enkel informatie overbrengen. Verhalen zijn belevingen en ervaringen in jou ‘wereldje’, die delen met iemand anders en diegene daarin mee doen laten gaan.

Helemaal enthousiast reageert Guido op deze hoek van onze workshop en begint hij zijn organisatorische kijk op de groeps- en productvorming nogmaals uit te leggen. Namelijk door de hele klas zodanig aan te sporen om in alle vrijheid samen te komen en maar wat te maken en te doen. Dit voelde heel wrang met het beeld dat ik nog had na de workshop afgelopen vrijdag, maar ik dacht dat ik het al wel begreep.

Nu kwam het leermomentje, het was namelijk niet dat het draaide om wat de klas verkeerd deed, maar wat ik verkeerd had gedaan. Want, ik bedoel, waarom was er niemand bij mijn workshop? Dit terwijl alles zo valt of staat met het samenkomen. Kon het namelijk niet zijn dat ik, samen met mijn groepsgenoot, niet voldoende andere klasgenoten heb geprikkeld om samen met ons verhalen te vertellen? Wie het weet mag het zeggen, maar wat ik wel weet is dat ik mee kan gaan in de denkwijze van het ‘broeden’, ondanks dat ik er een kippige verbeelding bij het woord krijg.

Dan kan ik ook weer terug komen bij een van de eerste vragen die ik stelde, namelijk ‘Waarom vertellen wij verhalen?’ En waarom is het zo intens moeilijk om de meest ultieme vorm van verhalen vertellen, zoals oma het met haar kleinkinderen kan doen, goed uit te werken zonder de directe invloed van een mens?

Verhalen vertellen wij omdat mensen willen weten wat er in de wereld te beleven valt en wat anderen al hebben meegemaakt. Verhalen vertellen mensen, mensen vertellen verhalen.

Hieronder nog een filmpje over de manier waarop ik kijk naar storytelling in videogames. Zeer onderwijzend en wellicht ook inspirerend.